در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشمعاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشمبا عقل آب عشق به یک جو نمی‌رودبیچاره من که ساخته از آب و آتشدیشب سرم به بالش ناز وصال و بازصبحست و سیل ا...

۰ ۸۶۹

زلف او بر رخ چو جولان می‌کندمشک را در شهر ارزان می‌کندجوهری عقل در بازار حسنقیمت لعلش به صد جان می‌کندآفتاب حسن او تا شعله زدماه رخ در پرده پنهان می‌کندمن همه قصد و...

۰ ۹۵۵

سرو بلند بین که چه رفتار می‌کندوآن ماه محتشم که چه گفتار می‌کندآن چشم مست بین که به شوخی و دلبریقصد هلاک مردم هشیار می‌کنددیوانه می‌کند دل صاحب تمیز راهر گه که التف...

۰ ۸۹۴

شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجرسلامٌ فیهِ حَتّی مَطْلَعِ الفَجْردلا در عاشقی ثابت قدم باشکه در این رَه نباشد کار بی اجرمن از رندی نخواهم کرد توبهو لو آذَیتَنی بِالهَج...

۰ ۳۸۳

ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیاربِبَر اندوهِ دل و مژدهٔ دلدار بیارنکته‌ای روح فَزا از دهنِ دوست بگونامه‌ای خوش خبر از عالَمِ اسرار بیارتا مُعَطَّر کُنَم از لطف...

۰ ۴۱۹

ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آرزار و بیمارِ غَمَم راحتِ جانی به من آرقلب بی‌حاصلِ ما را بزن اکسیرِ مرادیعنی از خاکِ درِ دوست نشانی به من آردر کمینگاه نظر با دل...

۰ ۷۲۰

صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مداروز او به عاشقِ بی‌دل خبر دریغ مداربه شُکرِ آن که شِکُفتی به کامِ بخت ای گلنسیمِ وصل ز مرغِ سحر دریغ مدارحریفِ عشقِ تو بودم چو ماهِ نو بو...

۰ ۳۴۷

بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسیدنویدِ فتح و بشارت به مِهر و ماه رسیدجمالِ بخت ز رویِ ظفر نقاب انداختکمالِ عدل به فریادِ دادخواه رسیدسپهر، دور خوش اکنون کُنَد که ماه آ...

۰ ۴۸۵

معاشران گره از زلفِ یار باز کنیدشبی خوش است بدین قصه‌اش دراز کنیدحضورِ خلوتِ اُنس است و دوستان جمعندوَ اِنْ یَکاد بخوانید و در فَراز کنیدرَباب و چنگ به بانگِ بلند می...

۰ ۹۰۶

بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنیداز یارِ آشْنا سخنِ آشْنا شنیدای شاهِ حُسن چشم به حالِ گدا فِکَنکاین گوش بس حکایتِ شاه و گدا شنیدخوش می‌کنم به بادهٔ مُشکین مشامِ جان...

۰ ۱۱۵۷

گلچینی از بهترین و معروف ترین اشعار حافظزیباترین غزلیات و شعر های حافظ گزیده بهترین اشعار حافظ شیرازیمعروف ترین و بهترین اشعار عاشقانه ، عارفانه حافظ شیرازیاشعار ح...

۰ ۴۳۵۸

اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآیدعمرِ بگذشته به پیرانه سرم بازآیددارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگربرقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآیدآن که تاجِ سرِ من خاکِ کفِ پای...

۰ ۹۲۵

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آیدفغان که بختِ من از خواب در نمی‌آیدصبا به چشمِ من انداخت خاکی از کویشکه آبِ زندگیم در نظر نمی‌آیدقدِ بلندِ تو را تا به بَر نمی‌گیرمدر...

۰ ۸۲۱

زهی خجسته زمانی که یار بازآیدبه کامِ غمزدگان غمگُسار بازآیدبه پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشمبدان امید که آن شهسوار بازآیداگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ منز سر ن...

۰ ۸۳۴

اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شایدکه بویِ خیر ز زهدِ ریا نمی‌آیدجهانیان همه گر منعِ من کنند از عشقمن آن کنم که خداوندگار فرمایدطمع ز فیضِ کرامت مَبُر که خُلقِ کریمگنه...

۰ ۲۷۵

بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهددولت خبر ز رازِ نهانم نمی‌دهداز بهرِ بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهماینم همی‌سِتانَد و آنم نمی‌دهدمُردم در این فِراق و در آن پرده راه نی...

۰ ۵۸۰

گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟پیش پایی به چراغِ تو ببینم چه شود؟یا رب اندر کَنَفِ سایهٔ آن سروِ بلندگر منِ سوخته یک دَم بنشینم چه شود؟آخِر ای خاتَمِ جمشیدِ هما...

۰ ۴۷۰

هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَدهرگز از یادِ من آن سروِ خرامان نَرَوَداز دِماغِ مَنِ سرگشته خیالِ دَهَنَتبه جفایِ فلک و غُصهٔ دوران نروددر ازل بست دلم با سرِ زل...

۰ ۶۰۳

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بودتا کجا باز دلِ غمزده‌ای سوخته بودرسم عاشق کُشی و شیوهٔ شهرآشوبیجامه‌ای بود که بر قامتِ او دوخته بودجانِ عُشّاق سپندِ رخِ خود می‌د...

۰ ۸۵۸

یاد آن که جز به روی منش دیده وانبودوان سست عهد جز سری از ماسوا نبودامروز در میانه کدورت نهاده پایآن روز در میان من و دوست جانبودکس دل نمی دهد به حبیبی که بی وفاستاول حب...

۰ ۱۴۶۲

به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بودکه جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بودحدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیستبه ناله دف و نی در خروش و ولوله بودمباحثی که در آن مجلس جنون می‌ر...

۰ ۹۲۷

گوهر مخزن اسرار همان است که بودحقه مهر بدان مهر و نشان است که بودعاشقان زمره ارباب امانت باشندلاجرم چشم گهربار همان است که بوداز صبا پرس که ما را همه شب تا دم صبحبوی ز...

۰ ۵۳۴

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بودوز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بوداز سر مستی دگر با شاهد عهد شبابرجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بوددر مقامات طریقت هر کجا کردی...

۰ ۵۰۵

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بودتا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بودرسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبیجامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بودجان عشاق سپند رخ خود می‌دانستو آتش ...

۰ ۱۰۳۴