شعر و غزل-اشعار ناب فارسی
۱ سال پیش
» جملهٔ بیقراریت از طلب قرار توست، طالب بیقرار شو تا که قرار آیدت
جملهٔ بیقراریت از طلب قرار توست
طالب بیقرار شو تا که قرار آیدت
مولوی
مولانا در این بیت به ریشه بیقراری انسان اشاره میکند؛ اینکه این بیقراری حاصل طلب و چنگ زدن به ثبات و آرامش است. ما میخواهیم همهچیز در جای خودش باشد، بدون تغییر، بدون تهدید، اما زندگی چنین نیست. تلاش برای بهدست آوردن این «قرار»، خودش بزرگترین منبع اضطراب ما میشود. مولانا میگوید راه برعکس است: باید بیقراری را پذیرفت. وقتی با ناپایداری آشتی کنی و نخواهی همیشه آرام باشی، از دل همین پذیرش، آرامش پدید میآید. این آرامش از جنس بیرونی نیست، از درون میجوشد. پس آنکه بیقراری را میپذیرد، به قرار واقعی می رسد.
۱ نظر / ۷۶۲۴ بازدید
درود و سپاس
❤️