حکایتِ شبِ هجران نه آن حکایتِ حالیست

چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآیدز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآیدنسیم در سرِ گُل بشکند کُلالهٔ سنبلچو از میانِ چمن بویِ آن کُلاله برآیدحکایتِ شبِ هجران نه آن حکایت...

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

روز هجران و شب فرقت یار آخر شدزدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شدآن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمودعاقبت در قدم باد بهار آخر شدشکر ایزد که به اقبال کله گوشه گلنخوت باد...

خورشید چون افروزدم تا هجر کمتر سوزدم

چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار راخون بارد این چشمان که تا بینم من آن گلزار راخورشید چون افروزدم تا هجر کمتر سوزدمدل حیلتی آموزدم کز سر بگیرم کار راای عقل کل ...

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

بی مهر رخت روز مرا نور نماندستوز عمر مرا جز شب دیجور نماندستهنگام وداع تو ز بس گریه که کردمدور از رخ تو چشم مرا نور نماندستمی‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفتهیهات از ای...

تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند

آخر ای سنگدل سیم زنخدان تا چندتو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چندخار در پای گل از دور به حسرت دیدنتشنه بازآمدن از چشمه حیوان تا چندگوش در گفتن شیرین تو واله تا کیچشم د...

در هجر، وصل باشد و در ظلمت است نور

ديگر ز شاخ سرو سهى، بلبل صبورگلبانگ زد كه چشم بد از روى گل به دوراى گل! به شكر آن كه تويى پادشاهِ حسنبا بلبلان بی ‌دلِ شيدا مكن غرور...از دست غيبت تو شكايت نمی ‌كنمتا ني...