با اهل خرد باش که اصل تن تو ...

تا چند زنم به روی دریاها خشتبیزار شدم ز بت‌پرستان کنشتخیام ، که گفت دوزخی خواهد بودکه رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت***ترکیب پیاله‌ای که در هم پیوستبشکستن آن روا نمی‌دار...

اکنون که گل سعادتت پربار است

آن قصر که جمشید در او جام گرفتآهو بچه کرد و روبه آرام گرفتبهرام که گور می‌گرفتی همه عمردیدی که چگونه گور بهرام گرفتابر آمد و باز بر سر سبزه گریستبی بادهٔ گلرنگ نمی‌ب...

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

گر می نخوری طعنه مزن مستانرابنیاد مکن تو حیله و دستانراتو غره بدان مشو که می مینخوریصد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا هر چند که رنگ و بوی زیباست مراچون لاله رخ و چو سرو ...

حالی خوش دار این دل پر سودا را

برخیز بیار بهر دل ماحل کن به جمال خویشتن مشکل مایک کوزه شراب تا بهم نوش کنیمزان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ماچون عهده نمی‌شود کسی فردا راحالی خوش دار این دل پر سودا را...

آن کس که ز چرخ نیم نانی دارد

آن کس که ترا شناخت جان را چه کندفرزند و عیال و خانمان را چه کنددیوانه کنی هر دو جهانش بخشیدیوانهٔ تو هر دو جهان را چه کندآن کس که از آب و گل نگاری داردروزی به وصال او قر...

فرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگو

فرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگوفرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگوهمخرقهٔ روح را بیگانه مگودریای محیط را تو پیمانه مگواو داند نام خود تو افسانه مگوگر جمله برفتند نگارا تو مروا...

نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست

گویند رها کنش که یاری بدخوستخوبیش نیرزد به درشتی که دروستبالله بگذارید میان من و دوستنیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوستشب نیست که چشمم آرزومند تو نیستوین جان به لب رس...