چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاستسخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاستسرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آیدتبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماستدر اندرون من خسته دل ندانم کیس...

در قضاوت همه حق را به تو دادند ولی

هستی ام رفت و دلم سوخت و خون شد جگرمبا خبر باش که بعد از تو چه آمد به سرمدر قضاوت همه حق را به تو دادند ولینکته اینجاست که من راز نگهدارترم...گرچه آزردی ام ای دوست، محال...