دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بودتا کجا باز دلِ غمزده‌ای سوخته بودرسم عاشق کُشی و شیوهٔ شهرآشوبیجامه‌ای بود که بر قامتِ او دوخته بودجانِ عُشّاق سپندِ رخِ خود می‌د...