از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَدبر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَدما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایمبر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رودخورشیدِ خاوری کُنَد از رَ...

۰ ۳۳۱

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجودبنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجودبنوش جامِ صبوحی به نالهٔ دَف و چنگببوس غَبغَب ساقی به نغمهٔ نی و عودبه دورِ گُل منشین بی شراب و ش...

۰ ۴۵۵

در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَدتا ابد جامِ مرادش همدمِ جانی بُوَدمن همان ساعت که از مِی خواستم شد توبه کارگفتم این شاخ ار دهد باری، پشیمانی بُوَدخود گرفتم کَاف...

۰ ۸۹۴

مسلمانان مرا وقتی دلی بودکه با وی گفتمی گر مشکلی بودبه گِردابی چو می‌افتادم از غمبه تدبیرش امیدِ ساحلی بوددلی همدرد و یاری مصلحت بینکه اِستِظهارِ هر اهلِ دلی بودز م...

۰ ۴۵۴

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بودسر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بوددل گفت فروکش کنم این شهر به بویشبیچاره ندانست که یارش سفری بودتنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتادت...

۰ ۱۲۰۹۷۴

به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟که جوشِ شاهد و ساقی و شمع و مشعله بودحدیثِ عشق که از حرف و صوت مُستَغنیستبه نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بودمباحثی که در آن مجلسِ ج...

۰ ۶۳۰

گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بودحُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بودعاشقان زُمرهٔ اربابِ امانت باشندلاجرم چشمِ گهربار همان است که بوداز صبا پرس که ما را همه شب ت...

۰ ۴۵۹

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بودوز لبِ ساقی شرابم در مَذاق افتاده بوداز سرِ مستی دگر با شاهدِ عهدِ شبابرجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بوددر مقاماتِ طریقت هر ک...

۰ ۵۹۸

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بودتا کجا باز دلِ غمزده‌ای سوخته بودرسم عاشق کُشی و شیوهٔ شهرآشوبیجامه‌ای بود که بر قامتِ او دوخته بودجانِ عُشّاق سپندِ رخِ خود می‌د...

۰ ۸۳۷

دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بودتا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بوددل که از ناوَکِ مژگانِ تو در خون می‌گشتباز مشتاقِ کمانخانهٔ ابرویِ تو بودهم عَفَاالله صبا کز تو ...

۰ ۴۴۹

قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبودور نه هیچ از دلِ بی‌رحمِ تو تقصیر نبودمنِ دیوانه چو زلفِ تو رها می‌کردمهیچ لایق‌ترم از حلقهٔ زنجیر نبودیا رب این آینهٔ حُسن چه ...

۰ ۵۱۱