امروز تصور پاریس بدون برج ایفل، سکرهکر و طاق پیروزی تقریباً غیرممکن است. این بناها آنقدر با چهره شهر گره خوردهاند که گویی همیشه مورد تحسین مردم بودهاند.
اما واقعیت تاریخی چیز دیگری است.
باورکردنی نیست، اما بسیاری از پاریسیها در زمان ساخت این بناها نهتنها آنها را دوست نداشتند، بلکه بعضی از آنها را زشت، نامتناسب و حتی توهینآمیز میدانستند. پاریس برای دوست داشتن این نمادها، به زمان نیاز داشت.
وقتی برج ایفل در سال ۱۸۸۹ برای نمایشگاه جهانی پاریس ساخته شد، بسیاری از هنرمندان و روشنفکران فرانسوی با آن مخالفت کردند. آنها سازه فلزی عظیم را در تضاد با معماری ظریف و تاریخی پاریس میدانستند و آن را با عباراتی تحقیرآمیز توصیف میکردند؛ حتی یکی از منتقدان آن را به یک «چراغ خیابانی تراژیک» تشبیه کرده بود.
جالبتر اینکه گای دو موپاسان، نویسنده مشهور فرانسوی، گفته میشود برای فرار از دیدن برج ایفل، در رستورانی داخل خود برج غذا میخورد؛ چون از آنجا تنها نقطهای در پاریس بود که نمیتوانست خود برج را ببیند!
امروز اما همین سازه فلزی، مشهورترین نماد پاریس و یکی از شناختهشدهترین بناهای جهان است.
کلیسای Sacré-Cœur در مونمارتر، یکی دیگر از بناهایی است که تاریخچهاش با اختلاف و جنجال گره خورده است.
ساخت این کلیسا پس از حوادث خونین کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ آغاز شد و همین موضوع باعث شد ساخت آن برای برخی فرانسویها بار سیاسی و تاریخی سنگینی داشته باشد.
برای دههها، سکرهکر فقط یک کلیسا یا منظره زیبا از بالای مونمارتر نبود؛ بلکه برای گروهی یادآور یکی از تلخترین دورههای تاریخ سیاسی فرانسه بود. حتی امروز نیز نگاه همه مردم به گذشته و معنای نمادین این بنا یکسان نیست.
با این حال، گنبدهای سفید سکرهکر امروزه یکی از زیباترین بخشهای چشمانداز پاریس محسوب میشوند و هر سال گردشگران زیادی را به مونمارتر میکشانند.
و اما Arc de Triomphe یا طاق پیروزی؛ بنایی که به دستور ناپلئون بناپارت ساخته شد تا شکوه ارتش فرانسه و پیروزیهای آن را جاودانه کند.
ساخت طاق در سال ۱۸۰۶ آغاز شد، اما پروژه آنقدر طول کشید که ناپلئون پیش از پایان آن از دنیا رفت. این بنا سرانجام در سال ۱۸۳۶، یعنی حدود ۱۵ سال پس از مرگ او، تکمیل شد.
به همین دلیل، ناپلئون هرگز نتوانست مراسم پیروزی را در زیر طاقی که به افتخار فتوحاتش ساخته شده بود ببیند.
امروز اما طاق پیروزی در قلب پاریس ایستاده و یکی از مهمترین نمادهای تاریخ فرانسه است؛ بنایی که نام صدها ژنرال و نبرد تاریخی بر دیوارههای آن حک شده است.
شاید زیباترین نکته درباره این سه بنای مشهور همین باشد:
آنها از ابتدا محبوب نبودند.
برج ایفل، سکرهکر و طاق پیروزی هرکدام در دورهای پرتنش و بحثبرانگیز متولد شدند؛ اما گذر زمان، نگاه مردم را تغییر داد.
امروز وقتی نور خورشید روی سیلوئت آنها میتابد و بناها در آسمان پاریس میدرخشند، سخت است تصور کنیم روزگاری عدهای آرزو داشتند هرگز ساخته نمیشدند.
گاهی زیباترین نمادهای یک شهر، بناهایی نیستند که همه از ابتدا دوستشان داشتهاند؛ بلکه آنهایی هستند که پاریس و مردمش به مرور یاد گرفتند دوستشان داشته باشند.
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
مشاهده
گردشگری
مطلب مرتبط
سفر به ساردینیا؛ بهشت آبی ایتالیا
